angeliga_blackangel

บทที่1 
วันฝนพรำ

เช้าวันใหม่ ในฤดูฝนอันขมุกขมัว ณ คอนโดหรู สูงเสียดฟ้า ริมแม่น้ำฮัน ร่างสูงโปร่ง นอนหลับซุกอยู่ในผ้าห่มลินินเนื้อละเอียด ชายหนุ่ม นอนหลับเพลิน จนลืมไปว่าวันนี้มีงานแต่เช้า จนเมื่อมีมือนุ่มเอื้อมมาก่ายกอดลูบไล้ไปตามแผงอก ชายหนุ่มจึงเริ่มรู้สึกตัวตื่น ความจริงทุกอย่างในร่างกายของเขาเลยต่างหากที่ตื่นขึ้นมา 

“ทาบิ นี่เช้าแล้ว วันนี้มีงานรึเปล่า” เสียงหวานนุ่มๆ ของ สาวสวยที่นอนเบียดร่างนุ่มๆเข้าจนชิดเบื้องหลังของทาบิ
“เอ่อ...วีรายา ผมมีงานตอนเช้านะครับ” ทาบิตอบพลางพลิกกายเข้ามา โอบร่างสาวสวยรุ่นพี่ไว้ในอ้อมกอดแข็งแรง พลางซุกหน้าลงกับเส้นผมอ่อนนุ่ม 

“ก็รีบลุกซิค่ะ เดี๋ยวก็สายอีกหรอก” สาวรุ่นพี่ เงยหน้าจูบคางเขียวครึ้ม ของหนุ่มหน้าอ่อนเบื้องหน้า 
“ไม่เอา ผมมีเวลาอีกตั้ง ครั้งนึง”ทาบิ ตอบด้วยสายตากรุ่มกริ่ม ก่อนมือหนาหนักจะ กดแผ่นหลังบางๆของสาวรุ่นพี่เข้ามาหาเพื่อเริ่มบทรักอีกครั้ง 

ทาบิ หรือ ชเวซึงฮยอน ช่างภาพหนุ่มหล่อมาแรง ของพ.ศ. นี้ ชายหนุ่ม เป็นช่างภาพสายแฟชั่นมือฉมังทั้งที่อายุยังน้อย แต่เพราะความแปลกแหวกแนว และกล้าในการเสนองาน ประกอบกับหน้าตาหล่อเหลา ทำให้หนุ่มหล่อคนนี้ถูกยกให้เป็นช่างภาพที่ดังที่สุดแห่งยุคไปได้ไม่ยาก 

ชีวิต ท่ามกลางแสงสี ล้อมรอบด้วยนางแบบสาวสวยมากหน้าหลายตา เงินทองที่หาได้ง่ายดาย ทำให้ทาบิใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ติดจะฟุ้งเฟ้อในบางครั้ง หลายครั้งเงินทองถูกหว่านออกไป กับความสุขเพียงชั่วครู่ชั่วยาม แต่ชายหนุ่มถือคติว่า “เกิดมาต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม” จึงไม่น่าแปลกใจที่เขา ใช้เงินเปลือง พอๆ กับใช้ผู้หญิงเปลือง 

ชื่อเสียงความเจ้าชู้ และ บทรักเร่าร้อน ของชายหนุ่ม ดังขจรขจาย พอๆกับชื่อเสียงทางการถ่ายภาพ 

สาวสวย ทั้งในวงการ นอกวงการ จึงยอมทอดกายให้หนุ่มหล่อคนนี้ไม่ยากนัก ทั้งที่บางคนรู้ว่า อาจจะได้ขึ้นเตียงกับชายหนุ่ม แค่ครั้งเดียวเท่านั้นในชีวิต 

รวมถึงวีรายา สาวสวยนักแสดงชื่อดัง ที่ทาบิจูงกลับมาเมื่อคืนหลังจากงานปาร์ตี้งานหนึ่ง และกว่าบทรักยามเช้าอันอ่อนหวานแต่รุนแรงจะจบลง ก็กินเวลาไปอีกหนึ่งชั่วโมงเต็ม

หลังอิ่มเอมกับรสชาติทางกามารมณ์ ชายหนุ่มจูบซับเหงื่อที่ขมับของสาวรุ่นพี่ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ

ช่างภาพหนุ่มอาบน้ำ สระผมอย่างว่องไว ก่อนจะ กระโดดเข้าห้องแต่งตัวอย่างสดใส ต่างจากสาวสวย ดูท่าทางอ่อนระโหยโรยแรง วีรายา แต่งตัวลวกๆ ก่อนจะ เดินมาจูบเบาๆที่แก้มของทาบิที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถัน 

“อันนี้เบอร์พี่นะจ๊ะ ถ้าคิดถึงก็โทรมานะ” สาวสวยโน้มคอชายหนุ่มร่างสูงลงมาประกบจูบดูดดื่มพลาง ลูบแก้มเนียนใสของหนุ่มน้อยเบาๆก่อนจะเดินจากไป 

ทาบิยิ้มเล็กน้อยมองเบอร์โทรศัพท์ในมือ ก่อนจะเอาหย่อนไว้ในโหลแก้วรวมกับหญิงสาวคนอื่นๆ 
หนุ่มหล่อผิวปากพร้อมแต่งตัวต่อไปอย่างสบายอารมณ์

อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ บ้านเล็กแบบโบราณแห่งเดียวบนเนินเขาที่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ ทุกคนในกองถ่ายของนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง กำลังทำงานของตนเองอย่างขะมักเขม้น 

หนึ่งในนั้น ควอนจียง สไตลิสหน้าใหม่ ที่เพิ่งจบการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ หนุ่มน้อยกำลังตรวจเชคเสื้อผ้าและของประกอบฉาก อย่างละเอียดลออ ใบหน้าเล็กๆหวานๆเปล่งปลั่งอย่างมีความสุขที่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก

ความที่ชื่นชอบเสื้อผ้า เครื่องประดับล้ำๆนำแฟชั่นเป็นชีวิตจิตใจ และแนวทางที่ชัดเจนในการแต่งตัว ทำให้หนุ่มหน้าสวยถูกอ้าแขนตอนรับจากสำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่นี้ได้ไม่ยาก 

ขณะที่ จียง กำลังเลือก จัดเซทเสื้อผ้าและจดบันทึกอย่างเป็นระบบอยู่นั้น เสียงร้อนรนของใครบางคนก็ดังขึ้น 

“จีย๊งงง นายเห็นช่างภาพของวันนี้รึยัง” คังแดซอง รุ่นพี่หนุ่ม ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการฝ่ายแฟชั่น แดซองรูปร่างล่ำ โดยปกติแล้วรุ่นพี่ของเขาจะยิ้มตาหยี อารมณ์ดีตลอดเวลา แต่วันนี้กลับถามเขา ด้วยท่าทีว้าวุ่น มือข้างหนึ่งกดโทรศัพท์ระรัว จนน่ากลัวว่าหน้าจอมันจะพังภินท์ไปต่อหน้าเสียก่อน อีกข้างหนึ่ง ทึ้งผมบนหัวจนกระจุยกระเจิง

“ผมยังไม่เคยเห็นหน้าช่างภาพคนนี้เลยนะครับพี่ แต่เห็นสาวๆร่ำลือกรี๊ดกร๊าดกันว่าหล่อมาก” 

จียงอดขำกับท่าทีของรุ่นพี่ไม่ได้ มือเล็กๆ ยังคงจดบันทึกอย่างคล่องแคล่ว บางทีคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันเมื่อ แอบเห็นว่าเสื้อผ้าบางชุด เข้ากันไม่ได้กับเครื่องประดับที่เตรียมไว้ สไตลิสต์หน้าหวานก็จัดการเปลี่ยนจนพอใจ

“อะไรกัน จียง ทำไมนายจะไม่เคยเห็นหน้าไอ้ทาบิมัน ก็ในเมื่อ….” คังแดซองพูดค้างได้แค่นั้นเมื่อเสียงทุ้ม นุ่ม ลึก ทรงพลัง ดังขึ้นเบื้องหลัง 

“แดซอง เสื้อผ้าพวกนี้ครบแล้ว ทำไมนางแบบกับช่างภาพยังไม่มาอีก”

เสียงนุ่มๆของ ทงยองเบ หัวหน้ากองบรรณาธิการ ดังขึ้นเบื้องหลังแดซอง 

แดซองซึ่งยืนลุกลี้ลุกลนอยู่ข้าง จียง พักใหญ่ๆถึงแก่สะดุ้งโหยง เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่ายก่อนจะหันมายิ้มหน้าแหยๆใส่

“คือ... คุณยองเบครับ วันนี้ผู้จัดการของ คุณวีรายา นางแบบของเราน่ะครับ โทรมาแจ้งกะทันหันเมื่อสักครู่นี่เองว่า มาไม่ได้ เพราะว่าติดงานด่วน ส่วนช่างภาพ อะ เอ่อ”

แดซอง ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทของซึงฮยอน และ เป็นผู้ช่วยกองบรรณาธิการฝ่ายแฟชั่นตอบไป ก็ปาดเหงื่อไป จะบอกได้ยังไง ว่าเมื่อคืนนี้ ตอนแยกกับไอ้ซึงฮยอน ก็เห็นคาตาว่ามันไปกับ นักแสดงสาวรุ่นพี่ ที่ต้องมาเป็นนางแบบให้กับภาพเซทนี้ ในวันนี้นี่แหล่ะ จะอ้าปากทักท้วงก็ไม่ทัน ใครจะคิดว่าจะเล่นกันหนักหน่วงจนถึงขั้นมาไม่ได้ตอนเช้าแบบนี้ได้ 

คุณยองเบ ปกติใจดีก็จริงแต่ลงถ้าเป็นเรื่องงานแล้วละก็ ไม่มีคำว่าปราณี และแน่นอนทันทีที่ได้ทราบข่าวร้ายแรงขนาดนี้ หัวหน้าบรรณาธิการหนุ่มถึงแก่กุมขมับแน่น ความดันขึ้นจนเส้นเลือดที่คอล่ำๆ โป่งแทบจะระเบิด ก่อนจะ ถามเสียงเครียด

“แล้วช่างภาพไปไหน???” ยองเบถามเน้นเสียงเมื่อเห็น แดซอง มีท่าทีอึกอัก
แดซองกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา
“กำลังมาครับ”

เท่านั้นความอดทนของยองเบก็ขาดผึง ชายหนุ่มจ้องหน้าแดซองเขม็ง พูดเสียงเข้ม แต่ เด็ดขาด
“ถ้าอีก 15 นาที นายยังหานางแบบ กับช่างภาพให้ฉันไม่ได้ นายตายแน่แดซอง”

เสียงเบาๆ เข้มๆ แต่แทงตัดขั้วหัวใจน้อยๆของแดซอง จนหัวใจแทบหยุดเต้น แดซองหันซ้ายเจอจีดี ที่ยืนตาแบ๊วใส่ หันขวาเจอยองเบ ที่ยืนทำตาขวาง หันกลับมาหน้าตรงอีกที

พระเจ้าทรงโปรด ทาบิมาแล้ววว

“คุณยองเบครับ นะ นะ โน่นครับช่างภาพมาแล้ว” แดซองถอนหายใจอย่างโล่งอกไปหนึ่งเปราะ ชีวิตกลับคืนมาครึ่งชีวิต เหลือแค่นางแบบเท่านั้น สิบห้านาที กรูจะไปเสกมาจากไหนฟระเนี่ยะ 

ทาบิเดินเข้า กองถ่ายมาอย่างสบายอารมณ์ โดยส่วนตัวเขาสนิทกับยองเบ ในฐานะ หนุ่มเนื้อหอมเหมือนกัน แต่โดยการงานแล้ว ทาบิเกรงใจ บรรณาธิการหนุ่มมากความสามารถที่มีผมทรงโมฮอกเป็นเอกลักษณ์คนนี้อยู่ไม่น้อย

ช่างภาพหนุ่ม ยิ้มเจื่อนให้ยองเบ กล่าวขอโทษขอโพย พลางหลบสายตาคมเข้มและหน้าเครียดๆ นั้น พุ่งเข้ากองถ่ายไปเชคไฟและกล้องในทันที ทิ้งแดซองเพื่อนรักไว้เบื้องหลังอย่างน่าเวทนา 

แดซอง หันกลับมามองหน้าเครียดๆ ของยองเบอีกที คราวนี้บรรณาธิการหนุ่มหล่อ ทำท่าราวกับพร้อมจะเข้ามาขย้ำคอเขาได้ทุกเมือ สวรรค์ทรงโปรดผมที่เถอะครับ ส่งใครมาช่วยผมที๊ แดซองอ้อนวอนฟ้าฝนในใจอย่างท้อแท้
.......................................................................
ในขณะที่ คังแดซอง กำลังสวดมนต์อ้อนวอน ต่อสวรรค์พลางคิดว่าของวิเศษของโดราเอม่อนมีอะไรที่พอจะช่วยชีวิตเขาได้บ้างนั้น พลันก็มีเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา

“พี่ยองเบครับ”เสียงเล็กๆ หวานๆดังขึ้นเบื้องหลังของยองเบ เสียงสดใสราวเสียงสวรรค์ แดซองยิ้มรื่นในทันที พร้อมๆกับการปรากฏกายของหนุ่มร่างสูง หน้าตาสดใส ที่เดินมาพร้อมกาแฟหอมกรุ่น

ซึงรี เป็นเจ้าของร้านกาแฟเล็กๆ ข้างสำนักพิมพ์ ที่สนิทสนมกับยองเบ เป็นพิเศษ 

“ซึงรี มาได้ยังไงเนียะ”

ทันทีที่เห็นหน้าของซึงรี ดูเหมือนยองเบ จะอารมณ์ดีขึ้นมาในทันที ยิ่งซึงรียื่นกาแฟอุ่นๆ ส่งกลิ่นหอมให้ ยองเบ มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด หนุ่มหล่อ รับแก้วกาแฟมา พร้อมส่งยิ้มอบอุ่นให้ซึงรี จนฝ่ายตรงข้ามสะเทิ้นอายจนแก้มเรื่อ 

“ผมผ่านมาแถวนี้เลย แวะเอากาแฟที่ร้านมาให้นะฮะ วันนี้ฟ้าครึ้มนะครับ จะถ่ายแบบได้หรอครับพี่” ซึงรีถามอย่างสงสัย 

“อืม วันนี้วางคอนเซปต์ไว้ว่าเป็น สาวงามกลางสายฝนน่ะ น้องซึงรี แต่พี่ยังไม่มีนางแบบเลย”ยองเบมองซึงรีด้วยสายตาระยิบระยับ

“ซึงรีมาเป็นนางแบบให้พี่ไหมละ” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบถาม ข้างริมหูหนุ่มรุ่นน้อง โดยไม่แยแสกับสายตาของ คนอื่นๆ รวมถึงจียงที่ยังคงมองด้วยสายตาบ๊องแบ๊ว 

“บ้า พี่ยองเบเนียะ ผมจะเป็นนางแบบได้ยังไงละครับ ผมเป็นผู้ชายนะ”ซึงรึงอนผู้ชายตรงหน้า จนอดทุบแขนล่ำนั้นไม่ได้ ยองเบหัวเราะขำกับท่าทีของหนุ่มรุ่นน้องจนลืมความเครียดไปจนหมดสิ้น 

“โอ๊ะ พี่ยองเบ ผู้หญิงคนนั้นใครครับ หน้าตาน่ารักจัง” ซึงรี หันไปสบสายตากับ จียงที่มองมาพอดี จนอดสงสัยว่า ในกองนี้มีผู้หญิงน่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

และ ที่สำคัญ อยู่ใกล้พี่ยองเบของเขาบ่อยรึเปล่าก็ไม่อาจรู้ได้ ซึงรีแอบใจร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงว่าทั้งสองอาจจะใกล้ชิดกัน หนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์อย่างยองเบ กับ สาวน้อยน่ารักตรงหน้า จะใกล้ชิดกันไปถึงไหน ยิ่งคิดซึงรีก็ยิ่งหน้าสลดลง มือน้อยๆเกาะแขนของยองเบไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว 

“ซึงรี นั่นนะไม่ใช่ผู้หญิงนะ แล้วก็ไม่ต้องห่วงหรอก ซึงรีสำคัญสำหรับพี่ที่สุด”ยองเบ หันมาพูดกับน้องเล็กอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะ หันกลับไปมองหน้าจียง 

หนุ่มหัวตั้งทำท่าเหมือนฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ ชายหนุ่มพิเคราะห์มองจียงอย่างละเอียดลออ หน้าหวานๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวระต้นคอ รูปร่างบอบบาง ผิวเนียนละเอียด เออ จริงอย่างที่น้องซึงรีว่า นี้มันเหมือนผู้หญิงจริงๆ 

ยองเบมองจียงแบบไม่ละสายตา ก่อนจะหันมามองหน้าแดซอง ที่ดูเหมือนจะคิดอะไรออกขึ้นมาเหมือนกัน แดซอง อุทานอึงอลในใจ ดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“รอดตายแล้วกรู” ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนจะหันไปมอง จียงที่ละสายตาจากฉากหวานแหววเบื้องหน้า ไปจัดเตรียมเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี และยังไม่รู้ว่าต่อจากนี้ชีวิตของตัวเองจะต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

โปรดติดตามตอนต่อไป