angeliga_blackangel

ส่วนคนตัวเล็กไม่ต้องพูดถึงนอนฟุบหน้าหลับตาพริ้มตัวอ่อนปวกเปียก จนเขาต้องพยุงให้ลุกขึ้นนั่งบนตัก จับร่างเล็กเอนพิงอยู่กับอก จียงยังมึนงงกับรสรักแสนร้อนแรง แล้วไหนจะอากาศร้อนๆของเมืองไทยอีก เด็กหนุ่มรู้สึกเหนื่อยเพลีย ลำคอแห้งผาก จนต้องร้องขอน้ำ 

“นะ น้ำ จียงหิวน้ำ” เด็กหนุ่มร้องเสียงระโหย ซึงฮยอนหัวเราะในลำคอกับท่าทางของเด็กน้อย เขาหยิบขวดน้ำส่งให้แต่จียงหมดแรงเกินกว่าจะยกมือขึ้นรับ เด็กหนุ่มเงยหน้าช้อนตาขึ้นมองหน้าหล่อๆของซึงฮยอน ส่งแววตาเว้าวอน

“ป้อนหน่อยครับ จียงหมดแรง” จบคำ ซึงฮยอนยกขวดน้ำขึ้นดื่มเอง แล้วก้มลงประกบปากจียงส่งน้ำเย็นฉ่ำเข้าสู่อุ้งปากคนตัวเล็ก ควอนจียงดื่มน้ำจากการป้อนของพี่ซึงฮยอนอย่างหิวกระหาย น้ำล่วงลำคอหมดไปนานแล้วแต่รสจูบอ่อนโยนต่างหากที่จียงไม่อยากให้หมด

“จียง ล้างตัวเถอะครับ กลับที่พักกันดีกว่านะ”ซึงฮยอนอุ้มคนตัวเล็กเดินไปที่แอ่งน้ำใส สองคนลงเล่นน้ำล้างตัวกันอยู่ครู่ใหญ่ จะว่าไปไม่ค่อยเหมือนล้างตัวเท่าไหร่ เหมือนลูบไล้ลำตัวกันเสียมากกว่า กว่าจะเดินมาถึงชายฝั่งได้จียงก็หมดเรี่ยวแรงจนต้องขี่หลังให้ซึงฮยอนเดินลุยน้ำทะเลไปขึ้นเรือ ขับกลับเข้าฝั่ง 

กว่าจะขับเรือเข้ามาถึงฝั่งก็เย็นย่ำ พระอาทิตย์ทอแสงอัสดง เป็นสีส้มกระจายสว่างอยู่บนฟากฟ้า สวยงามจนไม่สามารถถ่ายทอดเป็นคำพูดได้ จียงอยากจะนั่งดูพระอาทิตย์ตกลงกลางทะเล แต่ก็ฝืนความอ่อนเพลียไม่ได้ เด็กหนุ่มผล็อยหลับไประหว่างทางกลับ จนถึงชายฝั่งแล้วเขาก็ยังคงหลับใหลไม่ได้สติพี่ล่ำสองคนต้องช่วยกันปลุกขึ้นมาแต่งตัวให้มิดชิด

ก็แหมออกมาจากเกาะ ในสภาพเสื้อยืดแขนกุดเนื้อบางสีขาว กับกางเกง ขาสั้นสีชมพูอ่อน ทั่วตัวมีแต่รอยจูบ ชนิดที่ถ้าไม่ห่อตัวให้มิดมันก็ต้องเห็นแน่ๆ จียงสลึมสลือขึ้นมาพรางตัวแล้วก็ หลับสลบไปอีกรอบ ร้อนถึงซึงฮยอนต้องอุ้มขึ้นรถขับขึ้นไปบนวิลล่าที่อยู่บนเขา พี่ล่ำสองคนจะอุ้มให้พ่อศักดิ์ชายก็ไม่ยอมทั้งที่ตัวพ่อเองก็แข้งขาสั่นแทบจะหมดแรงอยู่รอมร่อ 

ซึงฮยอน วางร่างของควอนจียงลงบนเตียงนุ่ม เด็กน้อยของเขาหลับใหลไม่รู้เรื่องราว หน้าหวาน ลำคอขาวเนียนเต็มไปด้วยรอบจูบ ต้นแขนเรียวมีรอยมือที่เกิดตอนเขาจับแขนคนตัวเล็กรั้งให้รับแรงกระแทก ขึ้นเป็นแนวชัดเจน คงไม่ต้องบอกว่า ตามเอวบอบบางก็คงเต็มไปด้วยรอยมือของเขาเช่นกัน ชายหนุ่มยิ้มให้กับตัวเอง 

‘อ่าห์ นี่เราหนักมือไปรึเปล่าเนี่ยะ”




“เก้าปีแล้วสินะ ไม่คิดว่านายจะโตมาเป็นคนที่น่ารักขนาดนี้ เจ้าเด็กขี้แง’ 






ซึงฮยอนจำเด็กน้อยขี้แงคนนั้นได้ดี

แค่เขาไม่คิดว่า เด็กคนนั้นจะมาอยู่ตรงนี้

มาอยู่ที่เมืองไทยอันแสนไกลจากแผ่นดินเกิด 
มานอนหลับพริ้มอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้ 

มันเกินจะเชื่อได้ 

ครั้งแรกแค่สะดุดหูกับชื่อ ต่อมาเขาสะดุดตากับใบหน้าน่ารัก 

ใบหน้าที่เขาแสนจะคิดถึง ตอนแรกเขาคิดว่าคงแค่หน้าตาคล้ายกัน 

ตอนเด็กหนุ่มบอกชื่อจริงให้รู้ว่า ชื่อจียง เขาก็นึกว่าแค่ชื่อเหมือนกัน 

ชื่อก็เหมือนหน้าก็คล้าย ก็ยังทำใจยากให้เชื่อได้ยากอยู่ดี
แล้วจะให้ถามให้แน่ใจว่าอะไร ให้ถามว่า “น้องครับ น้องรู้จักหมาที่ชื่อลัคกี้รึเปล่า”หรือ “จำพี่ตุ้ยนุ้ยได้ไหม”มันก็ใช่ที่

ในบรรยากาศแบบนั้นมันคงดูแปลกๆ แถมเจ้าคนตัวเล็กก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะจำเขาได้แต่อย่างใด

เขาจึงเลือกไม่ใส่ใจ และคิดแค่ว่า คงเป็นแค่คนที่ชื่อเหมือนกันเท่านั้น 

แต่นั้นแหล่ะ หน้าคล้ายกันแบบนั้น ทำท่าอ้อนแบบนั้น คืนนั้นเขาเลยจัดให้เต็มที่ 

มาแน่ใจเอา ก็วันนี้ ตอนก่อนจะขึ้นเรือ เด็กหนุ่มเดินฮัมเพลงแร๊พเพลงหนึ่งที่เขาแสนจะคุ้นหู 

เพลงที่เจ้าตัวเล็กนี้ เคยเอามาร้องให้เขาฟังตอนยังเป็นเด็ก ชายหนุ่มสะดุ้งจนตัวชาวาบ 

หรือจะใช่จียงคนนั้น ซึงฮยอนกลั้นใจหันไปถาม 

“น้องจียงเพลงนี้ของน้องหรอครับ” 

เด็กหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะตอบว่า

“เพลงของผมเองครับ เป็นเพลงสำคัญมาก ผมยังไม่ได้ใส่ไว้ในอัลบั้มไหนเลยนะครับ ทั้งที่มันแต่งเสร็จเป็นเพลงแรกแท้ๆ” จียงตอบด้วยความดีใจตาเป็นประกายวิบวาว ด้วยนึกว่าพี่ซึงฮยอนคงจำอะไรได้บ้างแล้ว แต่ท้ายเสียงก็เศร้าลงเมื่อเห็นว่า คนตัวสูงไม่มีท่าทีว่าจะนึกอะไรออกแม้แต่น้อย 

ความจริงคือชเวซึงฮยอน ตกใจจนสติหลุด เขาจำเพลงนี้ได้อย่างแม่นยำ ทำนองที่เขาเป็นคนทำบีสต์บ๊อกซ์ให้เองเนื้อเพลงที่เขาช่วยขัดเกลา จนมันออกมาเป็นเพลงให้จียงไปใช้คัดตัว 

เพลงแรก ของคนทั้งคู่ 

ซึงฮยอน ตื่นเต้น ดีใจ ปะปนด้วยละอายแก่ใจ เก้าปีที่ผ่านมาชีวิตของเขาเปลี่ยนไปมาก พ่อของเขาล้มละลาย กว่าจะสร้างตัวได้ใหม่ ก็ใช้เวลา นานหลายปี ตัวเขาเอง ก็ต้องมาใช้ชีวิตเป็นบาร์เทนเดอร์ แทนการได้เป็นผู้บริหารโรงแรมอย่างที่ใจต้องการ 

แม้จะดีใจที่ได้เจอคนที่ตัวเองเฝ้ารอแค่ไหน แต่ก็อายเกินกว่าจะบอกออกไป 
หากว่าบอกแล้วเจ้าตัวเล็กนี้จำเขาไม่ได้ 
ถ้าบอกไปแล้วเจ้าเด็กขี้แงคนนั้น ไม่ได้ชอบเขา อย่างที่เขาชอบเด็กนั้นจนแทบจะคลั่งตายขึ้นมาละ 

เขาจะทำอย่างไร 

คิดแล้วชายหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจ 
ซึงฮยอน ก้มจูบประทับลงบนแก้มนวล 

“จียงจ๋า ตอนนี้เวลานี้ จียงอยู่กับพี่นานๆจะได้รึเปล่า พี่มีเวลาอีกเท่าไหร่ ที่จะได้อยู่กับน้อง พี่คิดถึงน้องมากนะครับ”

เวลา อันยาวนานพรากจาก 
เวลา อันแสนสั้น ที่หวนคืน 
เวลา อันขมขื่นที่แสนหวาน

ถ้าเป็นไปได้ ซึงฮยอนอยากให้คืนนี้ ยาวนานออกไปไม่มีที่สิ้นสุด เขาจะได้กอดร่างเล็กๆนี้ไว้ในวงแขนได้นานแสนนาน 

ปากบางกดจูบลงไปบนเนื้อปากนิ่มของคนที่นอนหลับใหล ก่อนจะเลื่อนมาจูบที่ดวงตาปิดสนิทสองข้าง ก้มลงจูบพวงแก้ม แล้วกอดร่างเล็กนั้นไว้แนบอก ซึบซับบรรยากาศตอนนี้ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายหนุ่มปิดดวงตาลง ก่อนจะผลอยหลับไป

โปรดติดตามตอนต่อไป