Only love not just lust1
posted on 14 May 2012 11:25 by angeliga in Only-love-not-just-lustบริษัทร้อนขายรักไม่จำกัด
TEMPG.ver
Only love not just lust
ตอน เทพบุตรทิวา ปีศาจร้ายราตรี
เสียงปรบมือดังก้องต้อนรับคนที่เดินขึ้นมาบนเวที ที่นั้นพิธีกรสาวสวยสวมชุดรัดรูปสั้นกุดยืนยิ้มหวานรอสัมภาษณ์คุณประธานบริษัทรูปหล่อที่กำลังเดินขึ้นมา
บริษัท Only love not just lust เป็นบริษัทเล็กๆก็จริงแต่พนักงานทุกคนก็กลมเกลียวกันดี และเนื่องในโอกาสวันแห่งความรัก ประธานบริษัทจึงจัดแถลงเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่
พิธีกรสาวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยกระโปรงที่สั้นเกินขนาดจึงทำให้ประธานบริษัทหนุ่มรู้สึกเป็นห่วงยิ่งนัก ความเป็นสุภาพบุรุษในกายทำให้เขาถอดเสื้อตัวนอกออก ส่งให้พิธีกรคลุมขาไว้ให้มิดชิดพร้อมรอยยิ้มสุภาพที่ทำเอาสาวๆในงานถึงกับเพ้อ
งานดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่สนุกสนาน หลังจากผู้สื่อข่าวเก็บภาพกันจนเป็นที่พอใจ ประธานหนุ่มรูปหล่อจึงบอกลาแขกผู้ร่วมงานแล้วเดินลงจากเวที โดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองนั้นถอดเสื้อคลุมตัวนอกให้พิธีกรสาวคลุมขาไว้
“เอ่อ คุณชเวซึงฮยอนค่ะ นี่เสื้อนอกของคุณค่ะ” ชาย่า พิธีกรสาวสวย ส่งเสื้อคืนให้พร้อมส่งยิ้มที่หวานกว่าหวานให้ประธานหนุ่มรูปหล่อ
“อ่อ ขอบคุณครับผมลืมไปเลย งานนี้ผู้จัดงานเขาไม่ได้เตรียมผ้าไว้ให้คุณคลุมขาหรือครับ” ซึงฮยอนถามด้วยความสงสัย คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่งด้วยประหลาดใจ ทำเอาพิธีกรสาวแทบจะล้มลงไปกองกับพื้นด้วยสุดจะทนกับความหล่อเหลาของผู้ชายตรงหน้า
“คือ ก็คงเตรียมค่ะ แต่ชาย่าลืมหยิบขึ้นมาด้วย ต้องขอบคุณท่านประธานมากจริงๆนะคะ ที่สละเสื้อให้ชาย่า” สาวสวยพูดพร้อมทำตาเป็นประกายท่าทางอ่อนหวานเสียงบีบแหลมให้ดูน่ารัก
จนน่าหมั่นไส้
ชเวซึงฮยอนยิ้มให้อย่างสุภาพ ก่อนจะขอตัวกลับ แต่คุณพิธีกรคนสวยกลับเรียกไว้อีกหน
“คือว่า เพื่อเป็นการขอบคุณ ชาย่าขอเชิญคุณชเวไปดื่มด้วยกันสักแก้วก่อน จะรังเกียจรึเปล่าค่ะ” หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองอย่างมีจริต
ซึงฮยอนทำเพียงแค่ยิ้มให้เล็กน้อย ตอบกลับอย่างสุภาพ
“ผมไม่รังเกียจหรอกครับ แต่ว่าวันนี้ผมไม่สะดวกจริงๆ นัดกับแฟนไว้ อย่างไรเราคงได้เจอกันอีก ถ้าคุณยังอยากจะดื่มกับผมอยู่” เขายิ้มหล่อให้ แต่ตอนนี้พิธีกรสาวถึงกับหน้าถอดสี หล่อนปั้นหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือจะทำหน้าบึ้งหรือจะทำสิ่งใดกันแน่ จึงได้แค่ปั้นยิ้มจืดชืดตามมารยาทให้กลับไป
ผู้ชายบอกถึงขั้นนี้แล้วว่ามีคนรักอยู่ ก็เท่ากับปิดประตูเธอไปแล้วกว่าครึ่ง แต่ชาย่าก็ยังใจกล้าพอที่จะขอนามบัตรประธานหนุ่มรูปงามนี้ไว้
ใครจะรู้ ในเมื่อเจ้าตัวบอกเองว่าไม่รังเกียจ ถ้าจะแค่ดื่มกันชั่วครั้งชั่วคราวมันก็คงไม่แย่นัก เธอยืนส่งยิ้มให้ประธานหนุ่มจนร่างสูงๆนั้นเดินลับตาไป
ชเวซึงฮยอนเดินไปยังห้องทำงาน ที่นั่นควอนจียง เด็กรับใช้ประจำบ้านของเขาซึ่งจ้างให้มาทำงานพิเศษที่ออฟฟิศด้วย กำลังปัดกวาดชั้นวางของอย่างขะมักเขม้น เมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามา เด็กรับใช้หนุ่มก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องตามหน้าที่
“จียง วันนี้ไม่ต้องรอติดรถกลับนะ กลับไปก่อนได้เลย มีค่ารถรึเปล่า” ซึงฮยอนถามเด็กรับใช้ พร้อมควักกระเป๋าเงินเตรียมส่งเงินให้
“มีครับ คุณชเว เมื่อเช้าคุณป้าให้ผมมาบ้างแล้ว นั่งรถเมล์กลับคงพอครับ”ควอนจียง ตอบพร้อมก้มหัวรับ แล้วเงยหน้ามายิ้มให้อย่างสดใส
“เมื่อไหร่จะเปิดเทอมละเรา พอเปิดเทอมแล้วคงมาทำงานที่นี้ไม่ได้แล้วสินะ ห้องฉันคงรกแย่” ชเวซึงฮยอนพูดติดตลก
“อีกสองเดือนครับ คุณชเวไม่ต้องห่วงนะครับ จียงจะมาทำให้ทุกอาทิตย์รับรองว่าสะอาดเอี่ยม” เด็กหนุ่มรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ จนคุณประธานหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้
ยิ้มนั่นทำให้หัวใจของควอนจียงแทบจะหลุดลอย เด็กหนุ่มอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ จะห้ามใจได้อย่างไรในเมื่อเจ้านายของเขาทั้งรูปหล่อและแสนดีขนาดนี้
“แล้ววันนี้คุณชเวจะไปไหนหรือครับ ถึงได้ให้ผมกลับก่อน นั่นแน๊ นัดเดทกับคุณซันนี่สินะครับ” ฮยอนแจแกล้งทำเสียงล้อเลียนเจ้านายของตัวเอง
“ฮืม เด็กแก่แดด ออกไปได้แล้วไป อ่ะ เอาเงินไปซื้อขนมด้วยนะ เผื่อจะหิวระหว่างทางกลับบ้าน” ซึงฮยอนหยิบเงินจำนวนหนึ่งยัดใส่มือจียง แม้เด็กหนุ่มจะปฏิเสธเท่าไหร่แต่ซึงฮยอนก็ไม่รับคืน
ท้ายสุดจียงก็ต้องออกมาจากห้องพร้อมเงินในมือนั้น มันมากพอที่เขาจะนั่งแท็กซี่กลับได้สบายๆ และเหลือกินข้าวได้อีกหนึ่งมื้อ เด็กหนุ่มยิ้มกับความใจดีของเจ้านายสุดหล่อของตัวเอง แล้วเดินไปทำงานที่ห้องอื่นอย่างร่าเริง
ชีวิตเด็กกำพร้าแบบเขา การได้มาทำงานรับใช้คุณชเวซึงฮยอนนี้ถือเป็น เรื่องดีที่สุดในชีวิต ตอนอายุได้ 15 ปีพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุ จียงที่แทบจะไม่มีอะไรติดตัว จึงต้องมาอยู่กับคุณป้า ซึ่งเป็นแม่บ้านให้กับคุณชเวซึงฮยอน
คุณชายชเวให้ความเอ็นดูและอุปการะส่งเสียให้เขาเล่าเรียนจนตอนนี้ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีแรกแล้ว แม้จะเรียนหนักแค่ไหนแต่จียงไม่เคยที่จะบกพร่องหน้าที่ในการดูแลรับใช้เจ้านายของเขาแม้แต่น้อย
เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้จากการทำงานไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เขาเก็บไว้โดยหวังว่าสักวันจะยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ จะได้ทำงานแล้วตอบแทนบุญคุณที่คุณชเวซึงฮยอนมีต่อเขา แม้จะเล็กน้อยก็ยังดี
จียงยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนจะทำหน้าที่อันต้อยต่ำแบบนี้ต่อไปโดยไม่ปริปากบ่น จวบจนเย็นย่ำ จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกลับบ้าน ทำความเคารพลาบรรดาพี่ๆที่ทำงานอย่างนอบน้อมแล้วเดินลงไปรอรถเมล์ที่หน้าบริษัท
รถยนต์คันงามของเจ้านายวิ่งผ่านหน้าเขาไป จียงยิ้มแม้กระทั่งเห็นเพียงทะเบียนรถของชเวซึงฮยอน แล้วเขาก็รอรถเมล์ไปเรื่อย จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งแล่นมาเทียบข้างหน้าเขา
คนขับรถลดกระจกลงพร้อมส่งยิ้มให้ จียงยิ้มตอบพร้อมทักทายอย่างอารมณ์ดี
“คุณยองเบ วันนี้กลับเร็วจังครับ” จียงวิ่งไปเกาะกระจกรถของทงยองเบ
“อืม วันนี้งานเสร็จเร็ว จียงจะกลับบ้านใช่รึเปล่าขึ้นมาเดี๋ยวพี่ไปส่ง” ยองเบกวักมือเรียกให้เด็กหนุ่มขึ้นรถ จียงส่ายหัวด้วยรู้สึกเกรงใจ แต่เมื่อรถข้างหลังบีบแตรไล่เด็กหนุ่มก็กระโดดขึ้นรถแทบไม่ทัน
“ขอบคุณคุณยองเบนะครับ”จียงขอบคุณรุ่นพี่สุดหล่อ ยองเบยิ้มให้อย่างเอ็นดู
ทงยองเบกับชเวซึงฮยอนเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบ ยองเบจึงไม่ลังเลใจที่จะมาช่วยงานในบริษัทของเพื่อนสนิททันที
แม้ว่ามันเป็นบริษัทที่ออกจะแปลกอยู่สักหน่อยในสายตาของคนทั่วไป
“คุณยองเบครับ วันนี้เปิดตัวสินค้าอะไรใหม่หรือครับ”จียงถามด้วยความสงสัย เขารู้แค่ว่าบริษัทของคุณชเว ขายสินค้าส่งเสริมความรักแต่พอถามทีไร เจ้านายของเขาก็ทำแค่หัวเราะ โยกหัวเขาเล่นแล้วก็บอกว่าเขาเด็กเกินไปที่จะรู้
จียงเลยไม่รู้สักทีว่าบริษัทเจ้านายขายอะไรกันแน่
ยองเบหัวเราะพรืด เขารู้ว่าซึงฮยอนไม่เคยบอกอะไรเจ้าเด็กน้อยคนนี้ พอเขาทำท่าจะพูดอะไรออกไปทีไร ซึงฮยอนก็ตะปบปากไว้ทุกที ทำเหมือนว่าสิ่งที่พูดมันจะทำให้จียงเสียเด็กอย่างไรอย่างนั้น
“จียงอยากรู้จริงๆหรือครับ ว่าวันนี้เปิดตัวอะไร” ยองเบทำตาพราว หยิบแทบเล็ตที่วางอยู่เบาะหลังมากดเปิดวีดิโอที่อัดไว้แล้วส่งให้จียงดู
เด็กหนุ่มรับมาดูด้วยความตื่นเต้น จียงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นเจ้านายของตัวเองแสดงความเป็นสุภาพบุรุษถอดเสื้อคลุมขาให้พิธีกรสาว แล้วงานก็ดำเนินไปเรื่อยๆ พอถึงตอนที่เปิดตัวสินค้าเด็กหนุ่มก็ทำหน้ามุ่ย แล้วหันไปถามคุณยองเบด้วยความสงสัย
“คุณยองเบ เจลหล่อลื่นแบบร้อนนี้เอาไว้ทำอะไรครับ” จียงถามพร้อมมองหน้าของยองเบด้วยดวงตาใสซื่อ ยองเบถึงกับหัวเราะดังลั่น คิดไว้แล้วเชียวว่าจียงจะต้องถามเขาแบบนี้
“จียง พี่ว่านะ จียงต้องไปถามเจ้านายแล้วละว่าสินค้าวันนี้เอาไว้ทำอะไรบ้าง”ยองเบหยุดขำแทบไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้าหวานๆนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์บนหน้าผากขาวนวล
จียงพยายามจำหน้าตาของสินค้าไว้ให้ชัดเจน หลอดเจลสีส้มเพลิง ทำเป็นรูปเปลวไฟชวนให้นึกถึงความร้อนแรง ซึ่งจียงก็คิดไปเองว่า คงเหมือนเจลใช้แก้ปวดคลายกล้ามเนื้อด้วยความร้อนแบบที่เขาเคยนวดให้คุณป้าบ่อยๆ
“อ่อ คุณซึงฮยอนทำสินค้าเพื่อสุขภาพนี่เอง ดีจังนะครับ”เด็กหนุ่มเปรยกับตัวเองพร้อมหันไปยิ้มกว้างให้กับยองเบ ซึ่งตอนนี้นั่งขำจนแทบจะขับรถต่อไปไม่ไหว
“อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะจียง เอาเป็นว่าไว้อายุ 20 เมื่อไหร่เจ้านายของน้องก็คงจะบอกเองละนะ” ยองเบหัวเราะแล้วขับรถเข้าไปยังคฤหาสน์ชเว ส่งจียงที่เรือนเล็กหลังบ้านใหญ่ เดินเข้าไปสวัสดีคุณป้าของจียง นั่งเล่นอยู่ชั่วครู่แล้วจึงขอตัวกลับ
จียง ช่วยคุณป้าเตรียมของสำหรับทำอาหารเช้าพรุ่งนี้ แล้วจึงเข้าห้องนอนอ่านหนังสือเตรียมพร้อมไว้สำหรับการศึกษาในเทอมต่อไป เขาต้องรอรับคุณชเวกลับบ้านเสียก่อนจึงจะเข้านอนได้ จียงทำเช่นนี้มาตลอดตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านนี้ใหม่ๆ และถือว่าเป็นหน้าที่ประจำตัวของเขา แม้ว่าคุณชเวจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องอยู่รอ แต่จียงก็ชินเสียแล้ว
เขาอ่านหนังสือไป ก็เงี่ยหูฟังเสียงรถไปด้วย วันนี้เจ้านายของเขากลับช้ากว่าทุกวัน และมักจะเป็นแบบนี้เวลาที่คุณชเวออกไปเดทกับแฟนสาว วันหนึ่งคุณชเวคงจะต้องแต่งงาน แล้วเขาก็คงมีหน้าที่เลี้ยงดู คุณหนูชเวตัวน้อยต่อไป
จียงยิ้มให้กับตัวเองแล้วจึงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ แต่ไม่นานนักความเหนื่อยอ่อนจากการงาน ทำให้เด็กหนุ่มเอนหลับลงไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว
อีกมุมหนึ่งของเมือง คุณชเวผู้แสนดีของจียง กำลังร่ำสุราจนเมามาย เขาเพิ่งจะถูกแฟนสาวบอกเลิก ตัดความสัมพันธ์โดยไม่แยแส ซันนี่ให้เหตุผลแค่ว่า อายที่เขาเป็นเจ้าของกิจการขายอุปกรณ์เสริมรัก ทั้งที่คบกันมาตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัย ซันนี่ก็รับรู้กิจการครอบครัวของเขามาโดยตลอด
เขาคาดคั้น ถามหาสาเหตุเท่าไหร่สาวสวยก็ไม่ยอมตอบ ท้ายสุดจึงต้องยอมปล่อยให้คนรักเดินหายไปในแสงไฟยามค่ำคืน ทิ้งเขาไว้กลางห้องอาหารหรูและขวดไวน์
ชเวซึงฮยอน ซัดไวน์ไปคนเดียวทั้งขวด แล้วไปต่อด้วยสุราอีกหลายอย่างที่บาร์บนโรงแรมหรูระดับสิบดาว เขาเป็นคนคอแข็งดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เมา วันนี้ก็เช่นกัน สุราแรงกี่อย่างก็ไม่สามารถทำให้ขาดสติได้อย่างที่ใจต้องการเสียที
ความเสียใจจากรักทำให้รู้สึกเจ็บใจกับทุกอย่าง เจ้ากรรม แฟนสาวที่เพิ่งจะบอกเลิกเขา เดินเข้ามาในบาร์แห่งนี้พร้อมกับคู่ควงคนใหม่ ราวกับต้องการจะเย้ยหยันก็ไม่ปาน
ซึงฮยอน กระดกเหล้าเข้าปาก เดินตรงไปยังคนรักเก่า และโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาต่อยโครมเข้าที่หน้าชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างซันนี่ทันที
หญิงสาวกรีดร้อง พนักงานรักษาความปลอดภัยวิ่งเข้ามาห้ามกันยกใหญ่ บาร์หรูบนโรงแรมสูงระฟ้าเช่นนี้แทบไม่เคยมีเรื่องชกต่อย คุณชเวเองก็เป็นแขกประจำของที่นี่ จึงไม่มีพนักงานคนไหนอยากจะเอาเรื่อง
แต่คู่กรณีเมื่อลุกขึ้นมาได้ ก็ซัดเข้าที่ปลายคางของชเวซึงฮยอนจนเขาแทบหงายหลังล้มกลางอากาศ คราวนี้ซึงฮยอนพุ่งเข้าใส่อีกครั้งดั่งคนขาดสติ พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามารั้งร่างสูงใหญ่นั้นไว้แน่น ก่อนจะลากทั้งสองออกห่างจากกัน
ซึงฮยอนสะบัดหลุดจากพนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งที่ยังรู้สึกมึนหัว เขาทั้งโกรธทั้งเสียใจจนแทบคลั่ง ชายหนุ่มตรงไปที่รถ ออกคำสั่งให้คนขับรถขับกลับบ้านทันที
“ทำไม ทำไมต้องทิ้งกันไปแบบนี้ ทำไมไม่มีใครสักคนที่จะอยู่ด้วยกัน” ซึงฮยอนเพ้อกับตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ เขาหลับตานิ่งกระทั่งรถยนต์คันงามจอดลงที่หน้าบ้าน
จียงสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอดและเสียงเอะอะโวยวายเหมือนคนเมา เด็กหนุ่มลุกขึ้นวิ่งออกไปหน้าประตูบ้านแล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นเจ้านายตัวเองเมามายมากกว่าทุกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงโชยออกจากกาย จนจำต้องเบือนหน้าหนี ปากบางสวยก็มีรอยแตกเลือดซึมที่มุมปากจนจียงตกใจ
“คุณชเว ไปทำอะไรมานี่ ทุกทีไม่เคยจะเมาแบบนี้” เขายกแขนเจ้านายพาดบ่าข้างหนึ่ง ซึงฮยอนทำท่าเหมือนจะเดินเอง แต่กลิ่นกายละมุนของคนตัวเล็กตรงหน้าทำให้เขาเปลี่ยนใจ
“จียง รอฉันอยู่หรือไง”ชายหนุ่มถามเหมือนเพ้อ มองดูใบหน้าขาว ปากสีสดแดงฉ่ำของเด็กน้อยจียงแล้วก็ยิ้มออกมา นัยน์ตาคมนั่นฉ่ำด้วยฤทธิ์สุรา มันแวววาว หยาดเยิ้มจนจียงรู้สึกแปลกๆในหัวใจ
“ก็ต้องรอสิครับ ผมก็รอคุณชเวแบบนี้ทุกคืนละ” จียงประคองร่างเจ้านายให้เดินขึ้นห้อง โดยมีลุงคนขับรถเดินตามไปส่งถึงหน้าห้อง
จียงวางร่างสูงใหญ่ของเจ้านายให้เอนลงบนที่นอน อย่างทุลักทุเลแล้วจึงเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ซึงฮยอนมองตามมือนุ่มๆที่เช็ดหน้าให้เขาอย่างตั้งใจ พิศดูใบหน้าหวานๆของเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วก็ให้นึกสงสัยว่า เด็กน้อยจียงของเขาโตขึ้นมาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ดวงตายาวรี จมูกเชิดและปากอวบอิ่มนั้น ทำให้ซึงฮยอนอยากรู้นักว่าหากจูบปากนุ่มนั้นแล้วจะรู้สึกดีแค่ไหน กลิ่นหอมนุ่มละมุนของจียงปั่นป่วนร่างกายเขาอย่างประหลาด ความเสียใจที่ถูกปฏิเสธรัก ความแค้นเคือง สุราแรงยิ่งเสริมฤทธิ์เร่งอารมณ์ทุกอย่างให้เร่าร้อนมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ
ซึงฮยอนจับมือเล็กที่กำลังปลดเนคไทของเขาออกไว้แน่น มองใบหน้าใสซื่อและปากอิ่มสีแดงสดนั้นแล้วก็นึกอยากลิ้มชิมรสว่ามันจะหวานหอมแค่ไหน มือนุ่มของเด็กหนุ่มพยายามดึงหนีออกจากมือใหญ่ของเขา แต่ซึงฮยอนก็ยึดไว้แน่น
“นายจะทิ้งฉันไปรึเปล่า”ซึงฮยอนถามเบาๆ
“ฮืม ผมจะทิ้งเจ้านายไปได้ยังไงละครับ ก็ต้องอยู่กับคุณไปจนกว่าคุณชเวจะไล่ผมออกนั่นแหล่ะ”จียงยิ้มให้อย่างซื่อสัตย์ ซึงฮยอนยิ้มกับคำตอบนั้น แล้วก็โน้มคอเล็กนั้นลงมาจนชิด ร่างเล็กทาบทับอยู่บนอกหนา จมูกโด่งของเขาเฉียดแก้มนุ่มไปเพียงนิด ใกล้จนได้กลิ่นแชมพูเด็กบนผมลื่นๆนั้นหอมฟุ้งเข้าจมูก
ซึงฮยอนกดจมูกลงกับแก้มเนียน ขณะที่ควอนจียงได้แต่นิ่งงัน เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านทั่วร่าง เด็กหนุ่มได้แต่นอนนิ่งหายใจเบาๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ แล้วจึงค่อยดันตัวออกห่าง ผ้าชุบน้ำที่เอามาเช็ดตัวให้เจ้านาย ตอนนี้มันวางแนบอยู่กับอกของทั้งสองคน จนเสื้อนอนบางๆของจียงเปียกชุ่ม เผยหน้าอกขาวเนียนกับหัวนมสีสวยที่กำลังพุ่งชันด้วยความหนาวในอากาศ ปนเปกับความร้อนแรงของเลือดในกาย
“คุณชเว เปียกหมดแล้ว เอ่อ ปล่อยผมเถอะครับผมจะไปเอาเสื้อมาเปลี่ยนให้”จียงพยายามบิดตัวหนีแต่อ้อมแขนแข็งแรงนั้นรัดร่างเขาไว้แน่น เด็กหนุ่มเริ่มตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย
“เปลี่ยนตรงนี้สิ ถอดเสื้อให้ฉันก่อนแล้วค่อยไปหาเสื้อให้ฉันเปลี่ยน”ชเวซึงฮยอนออกคำสั่ง เขาดันร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งคร่อมร่างของเขา จับมือเล็กมาปลดกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ด
เด็กหนุ่มหายใจขัด ขยับตัวหนีอีกครั้ง แต่ไม่ทันแขนแกร่งนั้นที่ตวัดรัดร่างผอมๆของเขาไว้แนบอก มือหนารั้งต้นคอเล็กให้ลงรับจูบ จียงตกใจจนร้องลั่นแล้วก็ต้องเงียบเสียงลงทันทีที่ปากบางหยักได้รูปนั้นสัมผัสกับปากนุ่มของเขา
จียงเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ สองมือเล็กผลักร่างสูงใหญ่นั่นออกเต็มกำลัง พยายามบิดหน้าหนีแต่คนตัวโตก็ประกบจูบไม่หยุด จียงหอบเอาอากาศเข้าปอด ร้องอุทธรณ์เสียงอ่อนในลำคอ แล้วก็ต้องตกใจจนร้องไม่ออกอีกครั้ง เมื่อคุณชเวพลิกร่างให้เขานอนหงายอยู่บนที่นอน
“ปล่อยผมคุณชเว จะทำอะไรผม ไม่เอา ไม่ๆ” เด็กหนุ่มดิ้นสุดแรง สองแขนสองขาป่ายปัดเป็นพัลวัน มือเล็กผลักใบหน้าหล่อคมที่เขาเคยชื่นชมออกพยายามอย่างยิ่งจะปกป้องตัวเองจากร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่เบื้องบน
...............................................................
http://angeligablackangel.blog.fc2.com/blog-entry-24.html
...........................................................
จียงนอนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก รู้แต่ว่าอยากจะไปให้พ้นสภาพนี้ที่สุด เด็กหนุ่มดึงมือออกจากลำคอหนา ดันร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับเขาออก ความเป็นชายของซึงฮยอนอ่อนตัวลงมาเพียงนิดก่อนจะค่อยหลุดออกมาจากช่องทางรัก คราบน้ำรักมากมาย กับเลือดสีแดงเข้มไหลเปื้อนผ้าปูที่นอน เป็นวงด่างดวงสีแดงสด ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้หนักขึ้นอีกเท่าตัว
ชเวซึงฮยอนหลับไปแล้วด้วยเสียวสุดยอดจากรสรักและมึนเมาจากรสสุรา ทิ้งให้เด็กน้อยอย่างจียงนั่งร้องไห้น้ำตาริน เขากัดปมเนคไทที่พันธนาการไว้จนคลายออก ก่อนจะค่อยตะกายลงจากเตียงทั้งที่น้ำตายังนองหน้า
ทันทีที่ปลายเท้าแตะถึงพื้นเขาก็เจ็บจนยืนไม่อยู่ เขาทรุดนั่งลงข้างเตียง แล้วค่อยพยุงตัวลุกขึ้นอีกหน เลือดสีสดไหลรินอาบลำขาขาวสั่นระริก จียงแทบจะคลานไปเก็บกางเกงที่หล่นไปอยู่ปลายเตียงมาสวมอย่างยากลำบาก แค่ขยับตัวเล็กน้อยเขาก็เจ็บจนเหมือนถูกมีดคมบาดช่องทางนั้นซ้ำๆ เสื้อของเขาขาดวิ่นไปแล้ว จึงจำต้องไปคุ้ยเอาเสื้อเชิ้ตที่ถอดทิ้งไว้ในตระกร้าของคุณชเวมาสวมทับร่างเปลือยท่อนบนของตัวเอง
จียงแต่งตัวไปก็ร้องไห้ไป อยากจะออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด อยากจะไปซุกตัวลงกับที่นอนเพื่อหลับลงไปแล้วหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะเป็นแค่ความฝัน
เด็กหนุ่มค่อยๆเดินออกมาถึงประตูห้อง เขาหันกลับไปมองร่างที่หลับใหลอยู่บนเตียงด้วยดวงตาพร่าเลือนเพราะน้ำตามันเอ่อท้นจนเปียกแพขนตาหนา เจ้านายที่แสนจะใจดีของเขาคืนนี้กลับกลายเป็นปีศาจร้ายที่เขาไม่รู้จัก เขาหันหลังกลับงับบานประตูลง พร้อมหยาดน้ำตาที่หยดอาบแก้ม
จียงรวบรวมแรงที่เหลือทั้งหมดค่อยๆเดินออกจากบ้านใหญ่ ตอนนี้เกือบตีสองแล้วทุกคนในบ้านคงหลับสนิท มีเพียงเขาคนเดียวที่ตื่นอยู่กับความบอบช้ำ เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องส่วนตัว อาบน้ำลวกๆ พยายามบีบรัดเอาคราบคาวออกจากกายให้มากที่สุดแต่ก็ต้องร้องไห้ไม่หยุดเมื่อเห็นเลือดแดงสดไหลลงมาเป็นทาง
เขากัดปากแน่นข่มความเจ็บแสบ ผลัดเสื้อผ้าชุดใหม่ กินยาแก้ปวดสองเม็ด แล้วเอนนอนลงบนเตียงแคบๆ อย่างปวดร้าว ขณะที่เจ้านายของเขาหลับฝันหวานอิ่มเอมบนเตียงกว้างในเรือนหลังใหญ่
จียงไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เขาจะกล้ามองหน้าคนอื่นได้อย่างไรจะบอกใครๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เมื่อร่างกายมันบอบช้ำเช่นนี้ เด็กหนุ่มนึกอยากจะหนีไปให้ไกลๆ ไม่อยากอยู่เห็นหน้าคนใจร้ายที่ชื่อว่าชเวซึงฮยอนอีก
เขานอนคำนวณเงินเก็บที่มี คิดสะระตะไปเรื่อยจนความเจ็บปวด และฤทธิ์ยาพรากเขาจากโลกแห่งความจริงลงไปสู่ดินแดนแห่งความฝัน พร้อมรอยน้ำตาและปีศาจร้ายที่กัดกินเขาแม้ในยามหลับใหล
เอามาให้อ่านเล่นๆ นะคะ
เผื่อใครอยากได้
edit @ 14 May 2012 11:50:52 by angeliga
edit @ 14 May 2012 18:53:21 by angeliga